Z ciekawością ruszył w stronę, skąd dochodziły głosy. Co zobaczył? Zajączek z racuchem w pyszczku spojrzał na Zebera.

Zajączek Złotouchy na polanie jadł racuchy a Zebradiusz podszedł do niego i zapytał: „Czy zostaniesz mym kolegą?”

Zajączek, z racuchem w pyszczku, spojrzał na Zebera.

„Pewnie, Zebradiuszu! Zawsze chętnie pomogę przyjacielowi!” powiedział zajączek i z prawego wielkiego ucha wypadło mu 5 złotych.

Ale zanim zdążyli dobrze porozmawiać, z drugiej strony polany dobiegł ich kolejny odgłos.

„Kto to?” - zdziwił się Zeber.

Odgłos z polany Zebera nawołuje , on pędzi i się nie zatrzymuje. Ślina mu cieknie, krzaki go drapią. W końcu dobiega i patrzy zdziwiony a tam pieseł taki zadowolony. Ma wielkie uszy niczym skrzydła samolotu i pędzi szybko jak Pendolino do Sopotu.

„Witajcie, przyjaciele!” - zawołał Piesek Pędziwiatr, machając radośnie ogonem. „Mogę wam pomóc?”

Bëł tak ciekawi i rëszëł w stronã, skądka dochòdzëłë głosë, co òbucził?

Zajc Złotoùchy żórł ruchanczi, a Zébradiusz pòdszedł do niégò i so zapitół: „Bãdzesz të mòjim przëjócelem?”

Zajc z ruchanką w pëszczku, spòjrzół na Zébera.

„Jo, Zébradiuszu, wiedno Tobie pòmòga” - rzekł zajc i z jednégò ùcha wëpadło mù piãc złotich.

Zanim zdążëlë richtich pògôdac, z drëdżi stronë pòlanë dochòdzył głos.

„Chto to?” - Rzekł zdzywiony Zéber.

Głos z pòlanë Zébera nawòłëje, òn pãdzy i so nie zatrzëmëje, slëna mù cyknie, krzë gò drapią. W kùńcu dobiegł i zdżi zdzywióny, a tam scyrz taczi wiesołi. Mô wióldżi ùszë tak jak skrzidła fligra i pãdzy flot jak Pendolino do Sopòtu.

„Witòjże przëjôcëlë” - zawòłół scyrz Pãdzywiatr. „Mògã wóma pòmòc?”