No i się zaczęło, całą polaną aż zatrząsneło. Wielki wir się utworzył i porwał przyjaciół do przestworzy. Znaleźli sie bardzo wysoko i wpadli do dziupli Wiewiórki Chrupki schowanej w drzewie głęboko.

Króliczek Złotouchy dokładnie obejrzał miejsce, Piesek Pędziwiatr obwąchał teren, a Zeber Zebrabiusz sporządził notatki.

„Zauważyłem małe, okrągłe odbicia na podłodze” – powiedział powiedział zajączek i z  ucha wypadło mu znów 5 złotych.

Trop doprowadził ich do norki Jeża Szpileczki. W środku znaleźli stosik cukierków!

„Och!” – zawołał Jeż. „Ja nie chciałem niczego kraść! Po prostu zobaczyłem, jak cukierki same spadają z dziupli, więc je zbierałem!”

Detektywi wrócili do Wiewiórki Chrupki, by sprawdzić, dlaczego cukierki wypadały. Okazało się, że w dziupli zrobiła się dziura, przez którą przesypywały się na dół!

To Wiewiórka schowała cukierki przed Wielkanocą. Ale na szczęście Detektywi Zebradiusz, Piesek Pędziwiatr i Zajączek Złotouchy odnaleźli je przed świętami by mogly trafić do dzieci na Kaszubach.

Wiôldżi wir so zrobił i pòrwół przëjócëlów do przestwòrzów. Nalezlë so baro wësok. I wpadlë do dzuplë mòżónczi Chrupczi, chtërna bëła schòwônô w chójce.

Zajc Złotoùchy òbezdrzół plac, scyrz Pãdzywiatr òbwąchół téren, a Zéber Zébradiusz napisół notatczi.

„Jô ùzdrzół môłi krâgłi òdbicô na pòdnodze”- rzekł zajc i z ùcha wëpadło mù znowù piãc złotich.
Trop zaprowadzëł jich do norë kùlinca Szpileczczi. We strzódku nalezlë stos bómków.

„O!” Zawółół kùlińc. „Jô doch nie chcół niczegò krasc! Jô le ùczëł, jak bómczi wëpadają z norë i jô je wzął.”

Szandarze wrócëlë do mùżónczi Chrupczi, bë òbuczëc, czemù bómczi wëpadałë? Jak so òkôzało, w dzyplë zrobiła so dzyra, przez chtërną sëpałë sã w dół.

To mùżónka chòwa bómczi przed Wiôlgą Nocą, ale na szczëscé szandarzë: Zébradiusz, scyrz Pãdzywiatr i zajc Złotoùchy nalezlë je jiż przed swiãtama, bë mògłë déńc do dzëtków na Kaszëbach.